Opus: bez opusu
Rok budowy: 1885
Szafa organowa: 1758, 1885
Ilość klawiatur: 4+P głosów: 131
Typ traktury: mechaniczna z dźwignią Barkera dla II man.
Typ wiatrownic: Schleiflade i Kegellade
Typ stołu gry: szafka
Typ przełączników rejestrowych: cięgła

Organy w kościele św. Trójcy w Lipawie to opus magnum firmy B. Grüneberg i zapewne życiowe dzieło samego Barnima. Jest to jednak przede wszystkim bardzo udany chwyt marketingowy szczecińskiej firmy. Od roku 1883 zaszczytny tytuł posiadała firma Walcker, budując 124 głosowy instrument w katedrze w Rydze. Jednak w przypadku lipawskich organów stwierdzenie "największe na świecie" zostało dość sprytnie wykorzystane. Otóż instrument nie został zbudowany jako 131 głosowe organy, lecz wykorzystane zostały całe wiatrownice, wraz z piszczałkami, z poprzedniego instrumentu Heinricha Andreasa Contiusa. Instrument ten został wybudowany w roku 1779. Z drugiej strony należy podziwiać mistrza Grüneberga za jego szacunek do dzieł wielkich mistrzów. Dobudowując kolejne wiatrownice po prostu przedłużał istniejącą trakturę bez ingerencji w stary materiał. Wyjątkiem jest tu oczywiście dźwignia Barkera, bez której gra na Hauptwerku byłaby praktycznie niemożliwa. Nawet dobudowane elementy szafy w nawach bocznych nawiązują ściśle do szafy głównej - do ołowianego prospektu Contiusa Grüneberg dobrał piszczałki z nieoszlifowanego cynku, które idealnie przypominają ołów. Tytuł największych organów pozostał w Lipawie stosunkowo krótko, bo zaledwie 5 lat. W roku 1890 firma William Hill & Son z Londynu zbudowała organy w sali koncertowej ratusza w Sydney. Posiadały one 133 głosy, a więc o 2 więcej, jednak traktura była już pneumatyczna, stąd wciąż Grüneberg mógł się szczycić mianem budowniczego największych mechanicznych organów świata. Do dziś instrument ten jest bezkonkurencyjny w tej kategorii.

* Języki przelotowe
** od G
*** od c
**** Szafa ekspresyjna dobudowana w XX w.